Të gjithë kapitujt

Siracidi · Kapitulli 19

Kundër fjalamanisë, Vërtetoj thashethemet, etj.

28 vargje

1Punëtori pijanec nuk do të bëhet i pasur e kush përbuz gjërat e vogla, për së shpejti do të bëhet i varfër.

2Vera e gratë i prishin edhe të mençurit, sharron ai që bashkohet me lavire: bëhet prona e kalbësirës dhe e krimbave.

3Mendja e madhe e zeza e të zot: shuhet prej të gjallëve jeta e tij dhe do të përmendet si shembull bindës.

Kundër fjalamanisë

4Kush beson shpejt, është mendjelehtë edhe i mangët; atij që e dëmton jetën e vet, kush do t’i jetë i padëmshëm?

5Kush kënaqet në të keqe, do të ndëshkohet;

6kush e urren qortimin, shkurton jetën, kush urren fjalamaninë, zhduk paudhësinë.

7Kurrë mos e përsërit fjalën e keqe e të rëndë e me siguri nuk do të kesh farë dëmi.

8Mos fol për mik as për armik e, nëse e di fajin, mos e zbulo:

9sepse do të të dëgjojë e do të të ruhet e, për të mbrojtur fajin, do të të urrejë.

10Dëgjove ndonjë fjalë për të afërmin? Ruaje në vetvete, sepse nuk do të bëjë të pëlcasësh!

11Kur dëgjon diçka, të marrin e kapin dhimbjet, si dhimbjet e lindëses së fëmijës:

12shigjetë e ngulur në kofshën e njeriut është fjala në zemrën e të marrit.

Vërtetoj thashethemet

13Pyete mikun a mos e ka bërë të keqen e ai do të të thotë: “Se kam bërë!”, ose, nëse e ka bërë, porosite të mos vazhdojë.

14Pyete të afërmin a mos ka thënë e, nëse e ka thënë, këshilloje të mos e përsëritë.

15Pyete mikun, sepse shpesh janë shpifje

16e mos i beso secilës fjalë. Njeriut shpesh mund t’i shpëtojë ndonjë fjalë pa qëllim të keq,

17e kush është që nuk gabon në ndonjë fjalë? Pyete të afërmin para se të kërcënohesh

18dhe lëri vend Ligjit të të Tejetlartit.

Urtia e vërtetë dhe e rreme

E tërë urtia qëndron në frikën e Hyjit,

në të është kryesore të druhet Hyji:

në të gjithë urtinë qëndron nderimi i Ligjit.

19Nuk është urti dija e të keqes e s’është mençuri këshilli i mëkatarëve.

20Ka mendjemprehtësi që është e urrejtshme, ka të marrë që i mungon vetëm urtia.

21Më i mirë është njeriu me dije të vogël, por plot me frikë të Zotit, se njeriu plot dije që e shkel Ligjin e Tenzot.

22Ka mendjemprehtësi të hollë e megjithatë të padrejtë:

23përdor dredhi për të nxjerrë veten të drejtë. Ka nga ata që shiten të ndrydhur e të përgrirë e brendia e tyre është plot dredhi.

24Ka edhe të tillë që përkulen shumë sikur prej përvujtërisë së madhe, me fytyrë përdhe, veshët i shtjen në lesh, po s’e vure re, të sulmon në moh.

25Nëse s’bën keq pse i mungon forca për të bërë keq, kur ta gjejë rastin, s’e lë pa bërë keq.

26Nga pamja e jashtme njihet njeriu, nga pamja e fytyrës njihet njeriu i arsyeshëm:

27petku i njeriut, qeshja e dhëmbëve e të ecurit e njeriut tregojnë se kush është.

Të heshturit e të folurit

28Ka qortim që nuk është i përshtatshëm, ka edhe mundësi që svërtetohet se është e mirë; ka kush kalon në heshtje e ai është i matur.