Të gjithë kapitujt

Siracidi · Kapitulli 22

Përtaci, Fëmijët e zvetënuar, etj.

32 vargje

Përtaci

1Me gur të përbaltur krahasohet përtaci, gjithkush i fishkëllen në shenjë përbuzjeje.

2Me pleh lopësh krahasohet përtaci, kushdo e prek, e shkund dorën e vet.

Fëmijët e zvetënuar

3Çnderim i babait është fëmija që s’do të mirërritet e, nëse është vajzë, i lind për poshtërim.

4Vajza e urtë është visar për burrin e saj, kurse e pafytyra e çnderon atë që e lindi.

5Vajza mospërfillëse çnderon babain e burrin, do të përbuzet prej njërit e prej tjetrit.

6Muzikë në vaj biseda e pavend, kurse në çdo kohë vetmohimi e mësimi janë urti.

Urtia e marria

7Kush mëson të marrin, pik thërrime,

8kush flet me atë që se dëgjon, është si ai që zgjon gjumashin.

9Flet me të fjeturin kush i tregon të marrit urti, sepse në fund do të pyetë: “Kush është ky?”

10Qaj mbi të vdekurin, sepse i është fikur drita, qaj mbi të marrin, sepse i është fikur arsyeja.

11Më pak qaj mbi të vdekurin, sepse ka pushuar,

12kurse jeta e të marrit është më e keqe se vdekja.

13Zija e të vdekurit zgjat shtatë ditë, kurse e të marrit dhe e të paudhit zgjat të gjithë jetën e tyre.

14Mos fol gjatë me të marrin e mos udhëto me të pamendin.

15Ruaju tij që të mos të mërzisë e të mos të ndotë me prekje të vet.

16Largoju tij e do të gjesh qetësi e nuk do ta mërzisë marrëzira e tij.

17Çka është më e rëndë se plumbi? E si të quhet ndryshe përveç se “i marrë”?

18Më lehtë mbartet rëra, kripa e pllaka e hekurt se i pamendi, i marri e i patenzoni.

19Sikurse trau i mbërthyer mirë në godinë nuk shkëputet nga dridhja e tokës, ashtu edhe zemra e forcuar me vendosje të pjekur, nuk trembet nga asnjë frikë.

20Zemra e forcuar me mendim të vendosur është si stolia në murin e përfunduar.

21Si hunjtë në lartësi e gurët e vënë pa gëlqere s’mund të qëndrojnë kundër erës së fortë,

22kështu edhe zemra e frikësuar në mendjen e të marrit s’mund t’i qëndrojë asnjë sulmi të frikës.

Miqësia

24Kush e vret syrin, e bën të lotojë, edhe ai që e vret zemrën e dëbon miqësinë.

25Kush me gurë i gjuan shpendët, i vë në të ikur, kështu edhe ai që e fyen mikun, e këput miqësinë.

26Nëse kundër mikut edhe nxjerr shpatën, mos e bjerr shpresën: sepse ka mundësi të kthehet; kundër armikut

27nëse mjerisht e ke hapur gojën, prapë mos u tremb: ka mundësi pajtimi, por në rast të fyerjes, të poshtërimit e të krenarisë, të zbulimit të fshehtësisë e të plagës me tradhti: në raste të tilla çdo mik largohet.

28Fitoje besimin e të afërmit tënd sa të jetë në skamje, që të kesh pjesë edhe në pasurinë e tij të mëvonshme.

29Në ditët e vështirësisë së tij qëndro besnik që bashkë me të të ndash trashëgimin e tij.

30Para zjarrit del nga furra avull e tym, kështu edhe para gjakut nëma, të sharat e kërcënimet.

31Të mbroj mikun nuk më vjen turp, s’fshehem përpara tij, e, nëse edhe të këqija do të më ndodhin për shkak të tij, do t’i duroj:

32Kushdo që të dëgjojë, do të ruhet prej tij.

Vigjilenca

33Ku ta gjej atë që të mi vërë gojës sime rojën e buzëve të mia vulën e maturisë, që të mos gaboj me to e të mos më bjerrë gjuha ime?