Të gjithë kapitujt

Siracidi · Kapitulli 47

Natani, Davidi, etj.

31 vargje

Natani

1E pas tij u ngrit Natani, profeti në kohën e Davidit.

Davidi

2Sikurse dhjami ndahet nga flia e shëlbimit, kështu Davidi u dallua veçmas nga bijtë e Izraelit.

3Luante me luanë porsi me keca, me arinj porsi me qengja!

4Pse a në rini nuk e vrau viganin e s’e lau turpin prej popullit?

5I dha hobes me dorë të vet dhe e lau poshtërimin e Golisë!

6Sepse e thirri të Lartin Zot, ai i dha fuqi të djathtës së tij për ta zhdukur trimin e fortë të luftës e për t’ia rritur fuqinë popullit të vet.

7Kështu e lavdëruan për dhjetë mijërat e tija, e madhëruan ndër këngët e Zotit dhe ia dhuruan kezën e lavdishme,

8sepse gjithkund i theu armiqtë, i mposhti kundërshtarët filistenj, sa që sçuan më kokë deri në ditë të sotme.

9Në çdo vepër të vet i dha lavdi Shenjtit të Tejetlartë, me fjalë lavdie,

10me gjithë zemrën e vet e lëvdoi Zotin dhe e deshi Hyjin, Krijuesin e vet.

11Caktoi të qëndrojnë përballë lterit muzikantët, që me zërin e tyre t’i japin shije këngës.

12Festave u dha shkëlqim, i stolisi deri në përkryerje të kremtet e vitit, i dha lavdi Emrit shenjt të Zotit e bëri të jehojë që në agim Shenjtërorja.

13Vetë Zoti i pastroi mëkatet e tija, e rriti pushtetin e tij për amshim, i dhuroi Besëlidhje mbretërore, fronin e lavdishëm në Izrael.

Salomoni

14Pas tij u ngrit një djalë i mençur, i cili, në saje të tij, jetoi në mirëqenie.

15Salomoni mbretëroi në kohë të paqes; Hyji i dhuroi paqe gjithkah përreth që të ndërtonte Shtëpinë në nder të Emrit të tij e ta bënte gati Shenjtëroren e përjetshme. Oh, se ç’ishe i urtë gjatë rinisë sate,

16plot me dije porsi lumi! Dija jote e mbuloi dheun

17dhe e mbushe me fjalë të urta, të fshehta! T’u dëgjua emri gjer në ishujt e largët dashurinë fitove me paqen tënde!

18Me këngë, fjalë të urta, me shëmbëlltyra e me shtjellime çudite mbarë botën!

19Në Emër të Zotit Hyj, që quhet Hyji i Izraelit,

20bashkove ar porsi kallaj, grumbullove argjend porsi plumb!

21Por ua afrove ijet e tua grave dhe u bëre rob i trupit tënd.

22Kështu e turpërove nderin tënd, e poshtërove farën tënde, solle zemërimin mbi bijtë e tu dhe vuajtjen për shkak të marrëzisë sate.

23Kështu mbretëria u nda më dysh e në Efraim nisi mbretëria kryengritëse.

24Porse Zoti s’do ti bjerë mohit mëshirës së vet, s’do ta mohojë asnjë prej fjalëve të veta, s’do t’ua tresë farën nipave të të zgjedhurit të vet, s’do ta shuajë farën e atij që e do Zotin.

25Jakobit ia dhuroi një Tepricë e Davidit ia ruajti pinjollin e dalë prej tij.

Roboami

26Salomoni pushoi me të parët e vet,

27la pas vetes prej farës së vet më të marrin,

28pa pikë mençurie, Roboamin që e largoi popullin me këshillin e vet.

Jeroboami

29Jeroboami, biri i Nabatit, bëri të mëkatojë Izraeli, ia hapi udhën e mëkatit Efraimit, mëkatet e tyre aq fort u shumuan,

30sa që i dëbuan prej vendit të vet.

31I bënë të gjitha llojet e paudhësisë deri sa mbi ta arriti ndëshkimi.