XI. RAFAELI

¹Kur dasma mori fund, Tobiti e thirri djalin e vet Tobinë e i tha: »Njeriut që udhëtoi me ty na duhet t’ia shprehim falënderimin tonë dhe është e rrugës t’ia shtojmë shpërblimin.«

²Tobia i përgjigji: »Babë, sa thua ti t’i japim për shpagim? Nuk bjerr edhe nëse ia jap gjysmën e pasurisë që e solli bashkë me mua.

³Ai më solli mua shëndosh e mirë, e shëroi gruan time, me mua i solli paratë e në fund të shëroi edhe ty! Si mund ta shpërblejmë për të gjitha këto të mira?«

⁴Atëherë i përgjigji Tobiti: »E meriton, biri im, ta marrë gjysmën e të gjitha këtyre të mirave që solli me ty.«

⁵Atëherë Tobia e thirri bashkudhëtarin e vet e i tha: »Merre gjysmën e pasurisë që ma solle si shpërblim që të takon e t’u priftë e mbara gjithmonë!«

⁶Atëherë Rafaeli i mori të dy, i ndau veçmas, e u tha: »Bekojeni Hyjin dhe lëvdojeni Atë ndër sy të gjithë të gjallëve për të mirat që na i bëri! Bekojeni e lëvdojeni Emrin e tij! Bëni që të gjithë njerëzit t’i dinë veprat e Zotit ashtu si ato e meritojnë! Mos pushoni duke iu falënderuar!

⁷Fshehtësitë e mbretit është mirë të mbahen si fshehtësi, por është nder të zbulohen e të shpallen veprat e Hyjit. Bëje të mirën e s’do t’ju gjejë asnjë e keqe!

⁸Është e mirë urata me agjërim dhe lëmosha me drejtësi. Më mirë është të kesh pak e me drejtësi se pasuri të madhe e me padrejtësi. Është më mirë të japësh lëmoshë se të grumbullosh ar.

⁹Lëmosha shpëton nga vdekja, ajo pastron nga çdo mëkat. Ata që bëjnë lëmoshë, do të jenë jetëgjatë,

¹⁰kurse ata që bëjnë mëkate e padrejtësi, janë armiq të vetvetes.

¹¹Dua t’jua zbuloj tërë të vërtetën dhe s’do t’jua fsheh asnjë fjalë. Jua shpjegova më parë e ju thashë: Të fshehësh fshehtësinë e mbretit është punë e mirë, kurse t’i shpallësh veprat e Hyjit është nder.

¹²Tani: kur ti e Sara thoshit uratë, unë i paraqitja lutjet tuaja para Lavdisë së Zotit, po ashtu edhe kur ti i varrosje të vdekurit.

¹³Po edhe atë ditë kur nuk ngurrove ta lësh drekën tënde e u çove dhe e varrose të vdekurin, unë qesh dërguar te ti për të të vënë në provë.

¹⁴Por përsëri Hyji më dërgoi mua për të të shëruar ty e Sarën, renë tënde.

¹⁵Unë jam Rafaeli, njëri nga shtatë engjëjt e shenjtë që jemi të gatshëm të hyjmë në praninë e Lavdisë së Zotit.«

¹⁶Atëherë ata i pushtoi një tmerr i madh, ranë me fytyrë përdhe e u trembën për së forti.

¹⁷Por ai u tha: »Mos kini frikë! Paqja me ju! Bekojeni Hyjin gjithmonë!

¹⁸Kur isha me ju, s’isha me ju prej nismës sime, por me vullnetin e Hyjit. Atë duhet ta bekoni gjithmonë, Atij këndoni lavde!

¹⁹Juve u dukej se unë po haja, e unë s’haja asgjë, por juve ashtu u dukej.

²⁰Por, bekojeni Zotin mbi tokë dhe falënderone Hyjin! Ja, unë po ngjitem tek Ai që më ka dërguar. Shkruani të gjitha këto që ju kanë ndodhur!« Dhe ai u ngrit.

²¹Ata u çuan në këmbë, por më s’e panë.

²²E bekonin Hyjin, i këndonin himne, i falënderonin për të gjitha këto mrekulli të tija dhe u rrëfenin të gjithëve se si u ishte dukur engjëlli i Hyjit.