XIII. NINIVA

¹Këtu mori fund urata e lavdit të Tobitit.

²Ishte gjashtëdhjetedyvjeçar kur iu verbuan sytë. Pasi e rifitoi dritën e syve jetoi në begati. Bëri shumë lëmoshë dhe gjithënjë vazhdoi ta bekonte Hyjin dhe t’i thurte lavdi madhërisë së Hyjit.

³Kur iu afrua koha të vdesë, e thirri të birin, Tobinë, e porositi e i tha: »Biro, merri e çoji fëmijët e tu

⁴në Medi, sepse unë i besoj fjalës së Hyjit, që e tha Nahumi kundër Ninivës. Të gjitha do të plotësohen, të gjitha do të vijnë mbi Asirinë e mbi Ninivën ashtu si i kanë parakallëzuar profetët e Izraelit që i ka dërguar Hyji. Të gjitha do të plotësohen, asnjë fjalë s’do të mbesë pa u plotësuar, të gjitha do të sendertohen në kohën e vet. Do të jetë më siguri në Medi se në Asiri e në Babiloni, sepse unë e di mirë dhe e besoj, se do të ndodhë gjithçka ka thënë Hyji. Të gjitha fjalët do të shkojnë në vend dhe asnjë fjalë e profetëve, s’do të bjerë poshtë. Edhe vëllezërit tanë që jetojnë në tokën e Izraelit, të gjithë do të jenë të shpërngulur e do të merren skllevër nga ai vend i mirë. Mbarë dheu i Izraelit do të mbesë i shkretë. Rrafsh do të bëhet Samaria e Jerusalemi, dhe Shtëpia e Hyjit do të kthehet në gjendje të mjerueshme: do të digjet e do të mbesë shkretë për një kohë të caktuar.

⁵Por, përsëri Hyji do të ketë dhimbë për ta e do t’i kthejë në tokën e Izraelit. Prapë do ta ndërtojnë Shtëpinë e Hyjit, por jo më si të parën, deri që të kalojë koha e mallkimeve. Veç atëherë do të kthehen nga dheu i mërgimit të tyre, do ta rindërtojnë Jerusalemin me madhëri dhe në të do të ndërtohet Tempulli i Hyjit, po ashtu sikurse kanë thënë për të të gjithë profetët e Izraelit.

⁶Të gjithë popujt e mbarë botës do të kthehen e do ta nderojnë me të vërtetë Hyjin, të gjithë do t’i mënjanojnë zotat e vet të rremë, që me ngashnjimin e tyre i bëjnë të bien në gabim.

⁷Atëherë do ta bekojnë Hyjin e amshueshëm në drejtësi. Të gjithë bijtë e Izraelit në ato ditë do të lirohet e, duke e kujtuar Hyjin, së bashku do të vijnë në Jerusalem dhe do të banojnë në tokën e Abrahamit të sigurtë e përgjithmonë dhe ajo përsëri do të bëhet prona e tyre e përhershme. Do të galdojnë të gjithë ata që e duan Hyjin përnjëmend, ndërsa ata që bëjnë mëkate e padrejtësi, do të zhbihen nga dheu.

⁸E tani, bijtë e mi, po ju urdhëroj: Shërbeni Hyjit në të vërtetën dhe bëni para tij çka atij i pëlqen. Edhe ju urdhëronu fëmijëve tuaj të bëjnë vepra të mira e lëmoshë, ta kujtojnë Hyjin dhe ta bekojnë gjithmonë Emrin e tij në të vërtetë e me të gjitha fuqitë e tyre.

⁹E atëherë, biri im, lëshoje Ninivën e mos qëndro më këtu,

¹⁰por, pasi ta kesh varrosur nënën tënde përbri meje, qysh atë ditë mos qëndro më brenda kufijve të saj, sepse po shoh se këtu po bëhen bakeqëri të mëdha e poshtërsi të shumta dhe nuk po u vjen turp. A po sheh, biri im, se ç’i bëri Nadabi Ahiharit që e kishte rritur. A nuk qe shtënë gjallë në dhe? Por Hyji e çoi turpësinë e tij mbi kryet e tij: Ahihari doli në dritë, kurse Nadabi hyri në terrin e amshueshëm, sepse kërkoi ta vrasë Ahiharin. Duke bërë lëmoshë shpëtoi nga laku i vdekjes, që ia kishte përgatitur Nadabi. Por Nadabi ra vetë në lakun e vdekjes dhe mbaroi.

¹¹E tani, bijtë e mi, shikoni çka bën lëmosha e çka bën mëkati që çon në vdekje. Por, po më merret fryma…« E kapën e e vunë në shtrat. S’vonoi e vdiq. I bënë një salikim me nderime të mëdha.

¹²Pastaj, kur i vdiq e ëma, Tobia e varrosi përbri t’et e shkoi me gjithë gruan e vet në Medi dhe jetoi në Ekbatanë me vjehrrin e vet Raguelin.

¹³I rrethoi me kujdes në pleqërinë e tyre dhe i nderoi. Kur vdiqën i varrosi me nderim në Ekbatanën e Medisë. Tobia e trashëgoi pasurinë e Raguelit si edhe atë të babës së vet, Tobitit.

¹⁴Vdiq pasi jetoi i nderuar njëqind e shtatëmbëdhjetë vjet.

¹⁵Para se të vdiste dëgjoi për rrënimin e Ninivës dhe i pa robërit e saj që shpërnguleshin në Medi, ku i solli Asueri, mbreti i Medisë. E bekoi Hyjin për gjithçka bëri ndaj ninivasve e asirëve. U kënaq para se të vdiste për fatin e keq të ninivasve dhe e bekoi Hyjin për shekuj të shekujve.