Të gjithë kapitujt

Urtësia · Kapitulli 10

III. URTIA VEPRON NË HISTORI, Prej Adamit deri te Moisiu, etj.

21 vargje

III. URTIA VEPRON NË HISTORI

Prej Adamit deri te Moisiu

1Kjo e ruajti babain e botës, qenien e parë të formuar nga Hyji, kur qe krijuar vetëm dhe qe kjo që e liroi nga gabimi i tij

2e i dha fuqinë të zotërojë gjithësinë.

3Por kur, në hidhërimin e vet, një mëkatar u largua nga ajo, sharroi për shkak të zemërimit vëllavrasës.

4E kur, për shkak të tij, toka qe përmbytur, përsëri e shëroi urtia duke e drejtuar të drejtin nëpër ujëra në një dru të pavlerë.

5Por, edhe në atë kohë kur me përkim të së keqes kombet mbarë u pështjelluan, qe ajo që e njohi të drejtin dhe e ruajti të patëmetë para Hyjit dhe e mbajti më të fortë se dashurinë e të birit.

6Qe kjo që e shpëtoi të drejtin që po ikte nga të mbrapshtët të dënuar me vdekje ndërsa zjarri po binte në Pesëqytetësh,

7në dëshmi të paudhërisë së të cilit toka e shkretuar ende tymon; pemët japin fruta që kurrë nuk piqen e për të përkujtuar kujtimin e një shpirti të pabesë, qëndron në këmbë shtylla kripore.

8Sepse, pasi iu shmangën udhës së urtisë, jo vetëm se gabuan pse s’i njohën të mirat, por ata u lanë të gjallëve kujtimin e marrisë së vet, që gabimet e tyre të mos mund të mbesin të fshehta.

9Kurse urtia, ata që e duan, i ka çliruar nga provat.

10Qe kjo që e udhëhoqi të drejtin shtigjeve të drejta kur iku për shkak të zemërimit të vëllait dhe ia tregoi mbretërinë e Hyjit e ia dhuroi dijen gjërave të shenjta; ia dha të mbarën në mundin e tij të rëndë dhe i shumoi frytet e punës së tij.

11Iu gjet në ndihmë kundër dëshirimit të shfrytëzuesve dhe e bëri të pasur.

12E ruajti prej armiqve dhe e mbrojti prej atyre që i vunë pritë; i dhuroi fitoren në një luftim të fortë, që ta kuptonte se përkushtia është më e fortë se çdo gjë.

13Kjo se braktisi të drejtin e shitur, por e ruajti nga mëkati;

14bashkë me të zbriti në burg e nuk e lëshoi dore as ndër pranga deri sa nuk ia solli skeptrin mbretëror dhe pushtetin mbi ata që e ndrydhnin, i qiti gënjeshtarë ata që iu shpifën dhe ia dhuroi lavdinë e përhershme.

Dalja

15Urtia e liroi popullin e shenjtë, farën e patëmetë, prej popujve që atë e ndrydhnin.

16Ajo hyri në shpirtin e shërbëtorit të Hyjit e, në saje të mrekullive e të shenjave, u bëri ballë mbretërve të tmerrshëm.

17Shenjtërve ua dha shpagimin e mundimeve të tyre, u priu një shtegu të mrekullueshëm, ditën u bë për ta mbulesë freskimi e natën dritë ndriçuese yjesh.

18I kaloi nëpër Detin e Kuq duke i kaluar nëpër ujëra të shumta;

19kurse armiqtë e tyre i mbyti në ujë e pastaj i volli në breg nga thellësia e humnerës.

20Kështu të drejtët i plaçkitën të patenzonët dhe i kënduan lavde, o Zot, Emrit tënd të shenjtë, e të gjithë një zëri lavdëruan dorën tënde ngadhënjyese,

21sepse urtia e çeli gojën e memecëve dhe e pajisi me zhdërvjelltësi gjuhën e foshnjave.