Të gjithë kapitujt

Urtësia · Kapitulli 13

Ecja drejt idhujtarisë. Hyjnizimi i natyrës, Nderimi i idhujve

19 vargje

Ecja drejt idhujtarisë. Hyjnizimi i natyrës

1Vërtet të pakuptim prej natyre ishin të gjithë ata njerëz që nuk e njohën Hyjin, ata që prej të mirave që shihen nuk ia dolën ta kuptojnë Atë që është, që, duke i parë veprat, nuk e njohën mjeshtrin.

2Por, o zjarrin, o erën, o ajrin e hollë, o kupën qiellore ose ujin e rrëmbyeshëm, ose dritëdhënësit e qiellit i mbajtën për zotë, zotërues të botës.

3Nëse, të mahnitur nga bukuria e tyre, i kanë mbajtur për hyjni, duhet ta dinë se sa më i mirë nga ato është Zotëruesi i tyre: sepse, i krijoi Ai që është, zanafilla dhe Autori i vetë bukurisë.

4Nëse i ka habitur fuqia dhe veprimtaria e tyre, duhet ta kuptojnë se sa më i fortë se ato është Ai që i krijoi ato:

5sepse prej madhërisë dhe bukurisë së krijesave mund të njihet me krahasim Krijuesi i tyre.

6Por të tillët smeritojnë vetëm një qortim të lehtë, sepse këta ndoshta gabojnë në mënyrë duke kërkuar Hyjin se dëshirojnë ta gjejnë:

7duke jetuar në mes të veprave të tija mundohen t’i depërtojnë, i besojnë pamjes së jashtme pasi gjërat që shohin janë të bukura.

8Porse mjerisht as këta s’mund të arsyetohen:

9nëse qenë të aftë të kenë aq dijeni sa që të shqyrtojnë gjithësinë, si vallë s’e patën më lehtë ta zbulojnë Krijuesin e të gjithave?

Nderimi i idhujve

10Por të mjerë janë ata - dhe shpresojnë në gjëra të vdekura - që i mbajnë për zotë veprat e duarve të njerëzve, ar, argjend të punuar me mjeshtri, figura kafshësh, gurë të pavlerë, të gdhendur me dorë mjeshtërore.

11Ose, një zdrukthëtar e pret në pyll një dru të përshtatshëm, me kujdes ia heq gjithë lëkurën, me mjeshtrinë e vet që ka, e punon një enë për përdorim të përditshëm.

12Pastaj, ashklat që i teprojnë i përdor për të bërë gati ushqimin, me të cilin ushqehet.

13Nëse i tepron ndonjë copë që svlen për ta përdorur, një dru i shtrembër dhe me nyje: e merr e, për të kaluar kohën, e gdhend pa kujdes, në kohë të lirë, i jep një trajtë - i jep trajtën e njeriut

14ose të ndonjë kafshe të pavlerë, e lyen me deltinë, ia ngjyros kuq sipërfaqen, ia mbulon çdo njollë,

15ia punon një banesë të denjë, e vë në mur duke e varur në gozhdë.

16Kujdeset kështu për të që të mos bjerë, meqenëse e di se s’është në gjendje t’i ndihmojë vetvetes, është vetëm figurë e ka nevojë t’i ndihmohet.

17Megjithëkëtë, kur lutet për pasuri, martesë e fëmijë nuk skuqet të bisedojë me të, që është e pajetë, i lutet të sëmurit për shëndet,

18për jetë i lutet të vdekurit, për ndihmë e thërret vetë pamundësinë e për udhë të mbarë atë që as të ecë s’mundet,

19dhe, për të fituar e për të vepruar e për t’i shkuar mbarë puna e duarve të veta, kërkon shkathtësi prej atij që është krejtësisht i ngathët!