Të gjithë kapitujt

Urtësia · Kapitulli 19

Antiteza e shtatë: Deti i Kuq, Egjipti më mëkatar se Sodoma, etj.

22 vargje

Antiteza e shtatë: Deti i Kuq

1Por mbi të paudhët ra deri në fund zemërimi i pa farë mëshire, sepse Hyji e dinte se çfarë do të bënin ata

2se, pasi tua kishin lejuar të nisen e madje, pasi ti kishin nxituar të shkojnë, do të pendoheshin e do t’i ndjeknin pas.

3E njëmend, ndërsa ende ishin të nxënë duke vajtuar e vajtonin te varret e të vdekurve, morën një vendim tjetër të marrë dhe i ndoqën si të ikur, ata që u ishin lutur të largohen.

4Një fat i drejtë i shtynte në këtë hap të fundit, i bëri të harrojnë të zezat që u kishin ndodhur, që të mos mbette pa u plotësuar edhe ai ndëshkim, që s’e kishin pasur vuajtjet e deriatëhershme:

5ndërsa populli yt të kalonte një udhëtim të mrekullueshëm, ata t’i gjente një vdekje e çuditshme.

6Krijesat mbarë, për të dëgjuar urdhërimet e tua, edhe një herë u ritrajtuan në natyrën e vet, që bijtë e tu të ruheshin shëndosh e mirë.

7E njëmend reja me hije e mbuloi tëbanishten e tyre, teriku u duk aty ku më parë ishte uji: u bë udhë e lirë nëpër Detin e Kuq, fushë e blertë ku më parë rrihnin valët.

8I mbrojtur nga dora jote nëpër të kaloi mbarë populli yt, duke parë mrekulli të çuditshme.

9Porsi mëzat pas kullotës, porsi qengjat plot gëzim të këndonin lavde, o Zot, që i shpëtove.

10I kujtonin ende ngjarjet e mërgimit, si toka që në vend të bagëtive lindte miza e në vend të peshkut lumi nxorri mori bretkocash.

11Më vonë panë edhe një prodhim të ri shpendësh kur, të nxitur nga dëshira, kërkuan shujta të shijshme:

12për tua plotësuar dëshirën nga deti dolën për ta shkurtat.

Egjipti më mëkatar se Sodoma

13Mbi mëkatarët ranë ndëshkimet jo pa shenja përkujtuese me rrufe të fuqishme: pësonin me të drejtë sipas paudhësive të veta, sepse kishin dëftuar për të huajin urrejtje veçanërisht të egër.

14Ndërsa ata të tjerët nuk i pranonin ardhacakët e panjohur, këta miqtë bamirës i bënë skllevër.

15E jo vetëm kaq: do të ketë ndëshkim për të parët, sepse me armiqësi i pritën ardhacakët,

16kurse këta, pasi me gëzim i pranuan, pastaj, kur kishin marrë pjesë në të drejtat e tyre, i ndrydhën me punë tejet të rënda.

17Edhe këta i goditi verbësia porsi ata para derës së të drejtit; të rrethuar nga terri i thellë, secili kërkonte hyrjen e derës së vet.

Një harmoni e re

18Kështu elementet i ndërronin veçoritë anasjelltas porsi në një instrument me korda tingujt i ndërrojnë ritmet gjithmonë veç duke e ruajtur tonalitetin e vet. Po kjo gjë vërtet mund të nxirret kur shqyrtohen ngjarjet me kujdes:

19kafshët tokësore shndërroheshin me ato të ujit, kurse ato që notojnë kalonin në tokë.

20Zjarri në ujë u bë më i fuqishëm dhe uji e harroi veçantinë e vet fikëse.

21Përkundrazi flakët nuk e digjnin mishin e kafshëve të dobëta, që nëpër to ecnin, as s’e shkrinin atë ushqim qiellor të ngjashëm me brymën që aq lehtë shkrihet.

Përfundimi

22Po, në të gjitha mënyrat, o Zot, e madhërove, e nderove e nuk e përbuze popullin tënd, por iu gjete në ndihmë në çdo kohë e në çdo vend.