Të gjithë kapitujt

Urtësia · Kapitulli 7

Salomoni ishte vetëm njeri, Çmimi i Salomonit për urtinë, etj.

30 vargje

Salomoni ishte vetëm njeri

1Edhe unë s’jam tjetër, por një njeri i vdekshëm si të gjithë, pasardhës i qënies së parë të trajtuar nga dheu, i krijuar njeri në kraharorin e nënës,

2gjatë dhjetë muajsh i ngjizur në gjak në fuqi të farës së mashkullit e të kënaqësisë përcjellëse të gjumit.

3Edhe vetë, i porsa lindur, mora frymë ajrin e përbashkët, rashë në tokë që njësoj mbart gjithçka dhe, si për të gjithë, zëri im i parë qe vaji.

4Qeshë rritur në shpërgënj e me kujdes;

5asnjë mbret nuk ka tjetër fillim të qenies:

6hyhet në jetë dhe dilet prej saj në të njëjtën mënyrë për të gjithë.

Çmimi i Salomonit për urtinë

7Prandaj u luta e më qe dhuruar mençuria, u përluta e më erdhi shpirti i urtisë.

8E çmova atë më shumë se mbretëritë e selitë, për asgjë e mbajta pasurinë në krahasim me të.

9Gurin e paçmueshëm as që e krahasove me të, sepse i gjithë ari në krahasim me të është si pak rërë, e argjendi për krah saj vlerësohet si baltë.

10E desha më tepër se shëndetin e bukurinë dhe e parapëlqeva më fort se dritën, sepse shkëlqimi i saj nuk di të shuhet kurrë.

11Bashkë me të merdhën të gjitha të mirat e nëpër duar të saja pasuri të panumërueshme.

12I gëzova të gjitha këto sepse urtia u prin dhe nuk e dija se është nëna e të gjithave.

13Çka mësova pa dredhi e dhuroj pa smirë, nuk e fsheh pasurinë e saj.

14Sepse ajo është për njerëzit thesar i pashtershëm; kush e fiton, fiton miqësinë e Hyjit, të porositur nga dhuratat e mësimit të saj.

Thirrje në frymëzimin hyjnor

15Dhëntë Hyji e folsha sipas pëlqimit të tij që të jap mendime të denja për dhuratat e tija, sepse ai është prijësi i urtisë dhe ai që i udhëheq të urtët.

16Në duar të tija jemi ne dhe fjalët tona, gjithë urtia jonë dhe aftësia e veprimit.

17Sepse Ai ma dha urtinë e vërtetë të gjërave që janë, për ta njohur përbërjen e rruzullit dhe fuqitë e elementeve të para,

18fillimin e mbarimin dhe mesin e kohës, ndryshimet e diellit dhe rrjedhën e stinëve

19rrjedhën e vitit e pozicionin e yjeve,

20natyrat e kafshëve dhe sedrën e egërsirave, fuqitë e shpirtrave dhe mendimet e njerëzve llojet e bimëve e veçoritë e rrënjëve.

21Di gjithçka është e fshehtë e gjithçka është e zbuluar, sepse më mësoi urtia, mjeshtre e të gjitha gjërave.

Lavdërim urtisë

22Sepse në të është shpirti kuptues, i shenjtë, unik, i shumëfishtë, i hollë, i shkathtë, përshkues, i patëmetë, i ndritshëm, i pafajshëm, dashamirës, i mprehtë,

23i papengueshëm, bamirës, njerëzor, njeridashës, i qëndrueshëm, i vërtetë, i sigurt, që i ka të gjitha virtytet, që përshkon gjithçka, depërtues i të gjithë shpirtrave të dijshëm, të pastër, tejet të hollë.

24Sepse urtia është më e lëvizshme se çdo lëvizje, në saje të pastrisë së vet përshkon e depërton gjithçka.

25Sepse ajo është frymë e fuqisë së Hyjit, burim i pastër i lavdisë së të Gjithëpushtetshmit, prandaj asnjë papastërti në të nuk mund të depërtojë:

26Është bredhje e dritës së amshueshme, pasqyrë e panjollë e pushtetit të Hyjit, përngjasimi i mirësisë së tij.

27E, pasi është një e vetme, mundet gjithçka, e, duke qëndruar në vetvete, përtërit çdo gjë. Gjatë breznive, duke hyrë në shpirtra të shenjtë, trajton miq të Hyjit e profetë,

28sepse Hyji nuk do përveç atë që jeton me urti.

29Ajo në të vërtetë është më e bukur se dielli, tejkalon në ndriçim çdo hyllësi, krahasuar me dritë është më e shndritshme,

30sepse drita ia lëshon vendin territ, kurse e keqja s’mund të ngadhënjejë mbi urtinë.