Vajtimi i tretë

¹Unë jam njeriu që e sprovoi mjerimin nën frushkullin e zemërimit të tij. Alef

²Ai më urdhëroi e më bëri të ec nëpër terr e jo në dritë. Alef

³Veç kundër meje e solli, e risolli gjithditën dorën e vet. Bet

⁴Ma shkriu lëkurën edhe mishin, i thërmoi eshtrat e mia. Bet

⁵Përreth meje ndërtoi mur, me helm e pikëllim më rrethoi. Bet

⁶Më ndryu të jetoj në një vend të errët porsi të vdekurit e përhershëm. Gimel

⁷Më rrethoi në mur që të mos mund të dal, më lidhi në pranga të rënda. Gimel

⁸Nëse thërras e kërkoj ndihmë, e përbuz lutjen time. Gimel

⁹Mgurë të latuar mi muroi rrugët, m’i mbylli shtigjet e mia. Dalet

¹⁰Arushë në pritë u bë për mua, luàn që sulet befasisht. Dalet

¹¹Me ferra mi zuri rrugët, më copëtoi e më la në mjerim. Dalet

¹²E ngrehu harkun e vet, mua më vuri shenjë shigjete. He

¹³I nguli në të hollët tim bijat e kukurrit të vet. He

¹⁴U bëra përqeshje e popllit tim, kënga e përditshme e tyre. He

¹⁵Më ka ushqyer me hidhërime, me lëng mendre më ka dehur. Vau

¹⁶Me gurë dhëmbët mi thërmoi, më zhgërreu në pluhur. Vau

¹⁷Shpirti im më s’di ç’është paqja, më nuk di ç’është lumturia. Vau

¹⁸Thashë: “Lamtumirë, o lumturi, e gjithçka prisja prej Zotit!” Zain

¹⁹Më kujto skamjen e endjen time, mendrën e helmin tim! Zain

²⁰I kujtoj, s’mund ti harroj e më copëtohet shpirti im. Zain

²¹Ja, se çka përbluaj në zemër e prandaj më ngjallet shpresa: Het

²²“Lavdi Zotit që fara s’na u shua, që smunguan përdëllimet e tij! Het

²³Mu, çdo mëngjes Ai i përtërin! Besa jote s’ka kufi! Het

²⁴Pjesa ime është Zoti-më thotë shpirti- këndej vazhdoj të kem shpresë në Të.” Tet

²⁵I mirë është Zoti për ata që shpresojnë në Të, ndaj shpirtit që e kërkon. Tet

²⁶Është mirë të pritet në heshtje shëlbimi që vjen prej Zotit. Tet

²⁷Është mirë për burrin ta mbartë zgjedhën që prejrinisë së vet. Jod

²⁸Le të rrijë vetëm e të qëndrojë në heshtje kur Zoti ta mbrehë në zgjedhë. Jod

²⁹Le ta vërë gojën e vet në pluhur: sepse ndoshta ende ka shpresë. Jod

³⁰Le t’ia sjellë faqen goditësit, le të ngihet me poshtërime! Kaf

³¹Sepse Zoti nuk përbuz për përgjithmonë. Kaf

³²Nëse ndëshkon, Ai do të ketë dhimbje sipas mëshirës së vet të madhe. Kaf

³³Si do zemra ti përvujtërojë, t’i ndëshkojë bijtë e njeriut. Lamed

³⁴Të ndrydhen, të shtrohen nën këmbë të gjithë të munduarit e vendit. Lamed

³⁵Ti shtrembërohet e drejta njeriut para syve të të Tejetlartit, Lamed

³⁶e padrejtë në gjyq ti bëhet tjetrit: a thua Zoti s’i sheh këto të gjitha? Mem

³⁷Kush është ai që tha e ashtu u bë? Vallë s’është Zoti ai që merr vendim? Mem

³⁸Prej gojës së të Lartit a nuk rrjedhin të vështirat e të mirat? Mem

³⁹Vdekatari pse të murmurisë? Të zotërojë burri mbi mëkatet e veta! Nun

⁴⁰“Ti shqyrtojmë e ti kërkojmë udhët tona e të kthehemi kah Zoti! Nun

⁴¹Ti lartësojmë duart tona e zemrën te Zoti që është në qiell. Nun

⁴²Ne mëkatuam, kundër Teje u çuam, ja, përse Ti nuk na fale! Sameh

⁴³Me furi u armatose, na godite, na vrave, nuk na fale! Sameh

⁴⁴Ti e vure për pritë renë të mos na mbërrijë te ti lutja. Sameh

⁴⁵Na çrrënjose, llom na bëre mes popujsh! Fe

⁴⁶U ngërdheshën kundër nesh pa dallim të gjithë armiqtë tanë. Fe

⁴⁷Shorti ynë u bë tmerri e gropa, shpartallimi dhe rrënimi! Fe

⁴⁸Rrëke rrjedhin prej syve të mi lotët për rrënimin e Bijës së popullit tim. Ain

⁴⁹Sytë e mi lotojnë e nuk pushojnë, sepse s’mund të ketë qetësi Ain

⁵⁰derisa të shikojë e të shohë Zotynë prej qiellit. Ain

⁵¹Syri im dhimbje më shkakton për bijat e Qytetit tim. Sade

⁵²Më përndjekin si gjuetari shpendin ata që pa arsye më urrejnë. Sade

⁵³Jetën ma borën në humnerë, përmbi mua hodhën gurë. Sade

⁵⁴Përmbi kokë më vërshuan ujërat e unë thosha: “Kam mbaruar!” Kof

⁵⁵Atëherë, Zot, emrin tënd thirra nga thellësia e humnerës. Kof

⁵⁶Ma ndieve britmën: “Mos i mbyll veshët në dënesjen e në kushtrimin tim!” Kof

⁵⁷Ti u afrove kur të rashë ndore e the: “Frikë mos ki!” Res

⁵⁸E mbrojte, o Zot, ti çështjen time, ma shpërbleve jetën time. Res

⁵⁹E pe, o Zot, të padrejtën që mu bë: mbroje ti të drejtën time! Res

⁶⁰E pe të gjithë furinë e tyre, synimet e tyre kundër meje. Sin

⁶¹I dëgjoje fyerjet e tyre, o Zot, synimet e tyre kundër meje. Sin

⁶²Buzë e mend të armiqve të mi kundër meje janë gjithditën. Sin

⁶³Vëri re: si kur ulen si kur çohen unë jam kënga përqeshëse e tyre. Tau

⁶⁴Shpaguaj ti si e meritojnë, o Zot, sipas veprave të duarve të tyre! Tau

⁶⁵Bëje zemrën e tyre të ngurtë, mbi ta të bjerë mallkimi yt! Tau

⁶⁶Ndiqi, o Zot, me furinë tënde, çrrënjosi nën qiellin tënd!”