Vajtimi i katërt

¹Ah si u vrugua ari, si u prish ari i kulluar! U shpërderdhën gurët e shenjtë qosheve të të gjitha udhëve! Bet

²Djelmoshat bujarë të Sionit, të peshuar me ar të kulluar, u çmuan porsi enë dheu - vepër e duarve të poçarit! Gimel

³Der çakejtë u japin sisën gji u japin klyshëve të vet, Bija e popullit tim, mizore, porsi struci në shkretëtirë! Dalet

⁴Ferishtes gjuha i është ngjitur prej shkrumbit të etjes për qiellzë, vogëlushët bukë kërkojnë, por s’ka kush t’ua ndajë! He

⁵Ata që hanin haje të shijshme, vdesin udhëve; ata që në purpur u rritën, zhgërryhen në pleh. Vau

⁶E Bijës së popullit tim fajësia më e madhe se mëkati i Sodomës që u rropos në një moment pa u lodhur duar në të. Zain

⁷Djemtë e saj më pastër se bora, e më të bardhë se qumështi, më të kuq se korali në trup, pamja e tyre si safiri, Het

⁸u nxinë në ftyrë më se thëngjilli, s’munden më të njihen në rrugë; lëkura e tyre u ngjit për eshtra, u tha dhe u bë si e drunjtë. Tet

⁹Më fatlumë prej shpatës të prerët se të vdekurit nga uria, që vdesin të shqimur ngadalë nga mungesa e frytit të tokës. Jod

¹⁰Gratë e dhimbshme me duar të veta i kanë zier fëmijët e vet, u bënë ushqimi i tyre n’mjerim të Bijës së popullit tim. Kaf

¹¹E kreu Zoti zemërimit e vet, e zbrazi furinë e vet, flakë në Sion zjarrin e ndezi që ia dogji edhe themelet. Lamed

¹²Sbesonin mbretërit e botës, as banorët e gjithësisë se armiku e kundërshtari Rruzalemit brenda i hyn, Mem

¹³për shkak të mëkateve të profetëve, për faje të priftërinjve të tij që derdhën brenda në Qytet gjakun e njerëzve të pafajshëm. Nun

¹⁴U endën si të verbërit udhëve, të përdhosur me danga gjaku sa që askush s’mund t’i prekte rrobat e tyre! Sameh

¹⁵“Larg! Je i ndytë!” - u bërtitnin: “Tërhiquni! Zhdukuni! Mos prekni!” Iknin, endeshin; ndër paganë thuhej: “Të mos guxojnë ndër ne të banojnë!” Fe

¹⁶Fytyra e Zotit u dha rrugët, ai me sy më s’i shikoi: s’u shikua më se kush është prift, s’u shikua kush është plak! Ain

¹⁷Sytë tanë, ehu, seç u lëbyrën duke kërkuar ndihmë, por kot! Nga vrojtorja jonë shikojmë drejt një kombi që s’mund të na shpëtojë. Sade

¹⁸Na i gjurmonin hapat tanë, që të mos ecnim udhëve tona. “E patëm! Na u shkurtuan ditët, sepse erdhi fundi ynë.” Kof

¹⁹Më të shpejtë qenë salvuesit tanë se ç’janë shqiponjat e qiellit: nëpër male ata na ndoqën, na vunë n’shkretëtirë pusi. Res

²⁰Fryma e gojës sonë, i Lyeri i Zotit, u zu në gropat e tyre, për të cilin thoshim: “Nën hijen e tij do të jetojmë në mes të popujve.” Sin

²¹Gëzo e galdo, Bija e Edomit, që banon në tokën Us; por dhe ty kelku do të të mbërrijë, do të dehesh, zhveshur do të mbetesh! Tau

²²Tu la faji, Bija e Sionit, më nuk do të të tresë në mërgim. Bijë e Edomit, fajësinë do ta ndëshkojë Zoti, për fushë do të ti qesë mëkatet!