VAJTIMI I PESTË

¹Të të bjerë ndër mend, o Zot, se çka na gjeti, shikoje e shihe poshtërimin tonë!

²Trashëgimi ynë kaloi në duar të të huajve, shtëpitë tona në duar të barbarëve!

³U bëmë bonjakë, fëmijë të pababë, nënat tona porsi të veja!

⁴Të blerë me para ujët tonë pimë, drutë tona duhet ti blejmë.

⁵Me zgjedhë në qafë para na grahin, u këputëm, s’na lënë të pushojmë!

⁶Egjiptianëve e asirëve u shtrijmë dorën, për të na dhënë një kafshatë bukë!

⁷Etërit tanë mëkatuan, më nuk janë, por ne po e lajmë fajin e tyre.

⁸Skllevërit po sundojnë mbi ne, s’na shpëton kush prej dorës së tyre.

⁹Me rrezik të jetës e fitojmë bukën para shpatës në shkretëtirë.

¹⁰Lëkura jonë digjet si furra për shkak të flakës së urisë.

¹¹Në Sion i dhunuan gratë, virgjërat në qytete të Judës.

¹²Me duar të tyre i varën princat, s’i nderuan f’tyrat e pleqve.

¹³Djelmoshat i mbartën mokrat, nën barrë të druve u rrëzuan fëmijët.

¹⁴Në log të kuvendit sdalin pleqtë, të rinjtë më muzikës s’i bien.

¹⁵Zemrës sonë i humbi gëzimi, në zi u kthyen vallet tona.

¹⁶Nga koka na ra kurora, të mjerët ne se kem’ mëkatuar!

¹⁷Këndej pikëlluar është zemra jonë, prandaj sytë na u errësuan,

¹⁸pse u shkretua mali i Sionit, nëpër të shëtisin dhelprat.

¹⁹Por ti, o Zot, ti qëndron përgjithmonë, froni yt brezni në brezni.

²⁰Pse gjithnjë na lë në harresë, për kohë të gjatë do të na harrosh?

²¹Na kthe, o Zot, e ne do të kthehemi, përtëriji ditët tona si në kohë të vjetra!

²²Pra krejtësisht, thua, na përbuze, i zemëruar kundër nesh pa masë?