Pali niset për Romë, Stuhia e detit, etj.

¹Kur u pru vendimi të udhëtojmë për Itali, Palin me disa të burgosur të tjerë ia dhanë në dorëzim një centurioni që quhej Jul e ishte prej kohortës Auguste.

²hipëm, pra, në një anije adramitine, e cila udhëtonte gjatë porteve të detit të Azisë, dhe u nisëm. Me ne ishte Aristarku, një maqedon nga Selaniku.

³Të nesërmen arritëm në Sidon. Juli, që sillej njerëzisht me Palin, i dha leje të shkojë ndër miq për të marrë ndonjë shërbim prej tyre.

⁴Prej andej morëm detin e lundruam afër Qipros ‑ sepse i kishim erërat e kundërta ‑

⁵dhe kaluam detin gjatë brigjeve të Cilicisë e të Pamfilisë dhe arritëm në Mirën e Licisë.

⁶Këtu centurioni gjeti një anije nga Aleksandria që udhëtonte për Itali dhe na ngarkoi në të.

⁷Për shumë ditë udhëtuam ngadalë dhe mezi arritëm në Knid. E, pasi era nuk ua lejoi të ndalej anija në port, vazhduam për nën Kretë, në anë të Salmonës

⁸dhe mezi e kaluam e arritëm në një vend që quhet “Portet e Mira” afër të cilit është qyteti i Lasejës.

⁹Por, pasi kishte kaluar shumë kohë, kështu që lundrimi ishte bërë i rrezikshëm ‑ sepse kishte kaluar Agjërimi i madh ‑ Pali i këshilloi:

¹⁰“Burra ‑ u thoshte ‑ unë shoh se lundrimi do të dalë me vështirësi dhe me dëm të madh, jo vetëm për mallra e për anije, por edhe për jetën tonë.”

¹¹Por centurioni më tepër i besonte timonierit e të zotit të anijes se sa vërejtjeve të Palit.

¹²E, pasi porti nuk ishte i përshtatshëm për të kaluar dimrin, shumica propozuan të nisemi prej andej, me shpresë që ta arrinim Feniksin, një port të Kretës, që është i çelur nga jugperëndimi e veriperëndimi dhe aty ta kalonim dimrin.

¹³Ndërkaq, u çua një puhi e lehtë shiroku, ata pleqëruan se ky mendim mund të realizohej, hoqën spirancën dhe lundruan gjatë bregut të Kretës.

¹⁴Por pas pak kohe u tërbua një erë e fortë, që quhet veri‑lindore.

¹⁵Anija e rrëmbyer, u bë e paaftë t’i qëndrojë erës; ne u lëshuam të na hedhë andej e këndej.

¹⁶Duke lundruar në shtrojerën e një ishulli të vogël, që quhet Kauda, mezi mundëm ta kapnim sandallin e shpëtimit.

¹⁷Kur e ngritën në barkë, i përdorën veglat e shpëtimit: me litar e ngjeshëm anijen. Prej frikës që të mos mbesim në zall, në Sirtë, e lëshuan spirancën notuese. Kështu barteshim andej‑këndej.

¹⁸Pasi stuhia na rrahte me tërbim, të nesërmen, hodhën mallrat në det

¹⁹e të tretën ditë, me duar të veta hodhën veglat e pajisjet e anijes.

²⁰Për shumë ditë nuk u pa as dielli as yjet; stuhia tërbohej gjithnjë e më tepër: kishte humbur çdo shpresë se do të shpëtojmë.

²¹Për një kohë të gjatë askush s’kishte ngrënë. Atëherë Pali u ngrit në mes e tha: “More burra, është dashur të më kishit dëgjuar e mos ta kishim lënë Kretën; i kishim shpëtuar këtij rreziku e dëmi.

²²Por tani po ju porosis: merrni zemër, sepse asnjë prej jush nuk do të birret, me përjashtim të anijes.

²³Sonte m’u lajmërua engjëlli i Hyjit, të cilit i përkas dhe të cilit i shërbej

²⁴e më tha: ‘Mos ki frikë, Pal, ti duhet të dalësh para Cezarit dhe, ja, Hyji do t’ua falë jetën të gjithë atyre që lundrojnë me ty!’

²⁵Prandaj, merrni zemër, o vëllezër! Unë i besoj Hyjit e s’mund të ndodhë ndryshe përveçse si më ka thënë Ai.

²⁶Na duhet të ndeshemi patjetër në një ujdhesë.”

²⁷Ishte e katërmbëdhjeta natë që na rrahte stuhia andej e këndej në Detin e Mesdheut, kur, diku rreth mesnatës, detarët e morën me mend se po i afroheshim tokës.

²⁸Si hodhën plumbçin, gjetën tridhjetë pashë thellësi; pak më vonë e hodhën përsëri dhe gjetën pesëmbëdhjetë pashë.

²⁹Pasi druanin se mos përplaseshin me shkëmbinj, hodhën katër spiranca prej popes e pritnin me afsh të zbardhte drita.

³⁰Kur detarët, me mendim të iknin nga anija, ulën sandallin në det, gjasme donin të hidhnin spirancat nga kiçi,

³¹Pali i tha centurionit dhe ushtarëve. “Nëse këta nuk rrinë në anije, ju s’do të shpëtoni.”

³²Atëherë ushtarët i prenë konopët e sandallit dhe e lanë të bjerë në det.

³³Duke pritur të agonte drita, Pali i nxiste të gjithë të hanin bukë. U thoshte: “Është e katërmbëdhjeta ditë që pa farë ushqimi prisni me zemërim e nuk hani gjë.

³⁴Ju lutem, pra, hani se ju vlen për shpëtimin tuaj! Prapë po ju siguroj se asnjërit prej jush as një fije floku prej kresë s’do t’i humbasë!”

³⁵Si i tha këto fjalë, mori bukën, falënderoi Hyjin në sy të të gjithëve, e theu dhe filloi të hajë.

³⁶Atëherë të gjithë morën zemër, morën edhe ata e hëngrën.

³⁷Ishim në anije të gjithë së bashku dyqind e shtatëdhjetë e gjashtë vetë.

³⁸Pasi u nginë, nisën ta lehtësojnë anijen duke e hedhur grurin në det.

³⁹Kur zbardhi drita, detarët nuk e njohën tokën. Hetuan një gji në breg të rrafshtë dhe vendosën, nëse do të ishte e mundur, ta shtienin anijen atje.

⁴⁰I zgjidhën spirancat dhe i lanë në det. Njëkohësisht zgjidhën edhe të lidhmet e timonit, e ngrehën velin paranik në drejtim të erës dhe u drejtuan nga bregu.

⁴¹Por hasën në cektinë e anija u ngul në rërë: pjesa e parë e ngulur nuk luante vendit, kurse kiçin e shkallmonte stuhia e valëve.

⁴²Atëherë ushtarët menduan t’i mbysin të burgosurit, prej frikës se ndonjëri prej tyre, pasi të shpëtojë me not, do të ikë.

⁴³Por centurioni, pse donte ta shpëtonte Palin, nuk i la ta çonin në vend këtë mendim: dha urdhër që ata që dinin not të kërcenin të parët në ujë e të dilnin në tokë,

⁴⁴kurse të tjerët le të shpëtonin, kush me dërrasë e kush me copa të thyera të anijes. Kështu të gjithë dolën në tokë shëndoshë e mirë.