Martesa e Izakut

¹Abrahami tashmë ishte i moçëm, madje shumë i shtyrë në moshë dhe Zoti e kishte bekuar në gjithçka.

²Atëherë Abrahami i tha më të vjetrit shërbëtor të shtëpisë së vet që i mbarështonte gjithë pasurinë që kishte: »Shtjere dorën tënde nën kofshën time,

³që të bëj të më përbehesh për Zotin, Hyjin e qiellit dhe Hyjin e tokës, se djalit tim nuk do t’ia marrësh gruan prej bijave te Kanaanit, ndër të cilët banoj.

⁴Por, do të shkosh në vendin dhe në vëllazërinë time, atje do t’ia marrësh nusen djalit tim, Izakut.«

⁵Shërbëtori përgjigji: »Po në qoftë se gruaja nuk do të dojë të vijë me mua në këtë vend, a thua do të më duhet ta kthej djalin tënd në vendin prej të cilit dole ti?«

⁶Abrahami i tha: »Ruaj se ma çon më djalin tim atje!

⁷Zoti, Hyji i qiellit, i cili më mori prej shtëpisë së tim ati dhe prej atmes sime, ai që foli me mua dhe m’u përbe me këto fjalë: ‘Farës sate do t’ia jap këtë tokë, ai do ta dërgojë engjëllin para teje, dhe prej andej do t’i sjellësh djalit tim nusen.

⁸Po qe se gruaja e tij nuk do të dojë të vijë pas teje, nuk do të lidhë përbetimi; porse djalin tim mos e kthe atje.«

⁹Atëherë shërbëtori e futi dorën nën kofshën e Abrahamit, zotërisë së vet, dhe iu përbe për këtë gjë.

¹⁰Shërbëtori i mori dhjetë deve të zotërisë së vet dhe u nis për rrugë. Mori me vete gjithfarë gjërash të çmueshme. E mori rrugën për Aram Naharaimin, qytet i Nahorit.

¹¹Pasi i ndali devet dhe i bëri të pushojnë jashtë qytetit, pranë pusit, në mbrëmje - në atë kohë kur gratë zakonisht dalin për të marrë ujë, tha:

¹²»O Zot, Hyji i zotërisë tim, Abrahamit, po të lutem, më prij për së mbari sot dhe dëftoje miqësinë tënde ndaj zotërisë tim, Abrahamit.

¹³Qe, unë po qëndroj pranë burimit të ujit dhe vajzat e banorëve të këtij qyteti do të dalin për të marrë ujë.

¹⁴Bëj, pra, që vajza, të cilës t’i them: ‘Ule katrovën tënde, që të pi’, dhe ajo të përgjigjet: ‘Pi, por edhe deveve të tua po u jap të pinë’, të jetë ajo që ti e caktove për shërbëtorin tënd Izakun. Me këtë gjë do ta kuptoj se i dëftove miqësi ndaj zotërisë tim.«

¹⁵Ky ende pa i kryer së thëni fjalët më vete, kur qe, Rebeka - bija e Batuelit, birit të Melkës, gruas së Nahorit, vëllait të Abrahamit, me katrovë në krah.

¹⁶Vajza ishte shumë e hijshme, ishte virgjër që nuk kishte njohur mashkull. Zbriti te burimi, e mbushi katrovën dhe po kthehej.

¹⁷Shërbëtori i doli para dhe i tha: »Më jep të pi një gërrç ujë prej katrovës sate!«

¹⁸Ajo i përgjigji: »Pi, imzot!« Vrik e lëshoi katrovën prej krahut në dorë dhe i dha të pijë.

¹⁹Kur ai piu, vajza shtoi: »Po ju nxjerr ujë edhe deveve të tua derisa te ngihen.«

²⁰E zbrazi katrovën në lugje, u kthye përsëri te pusi për të nxjerrë ujë dhe nxori e u dha të gjitha deveve.

²¹Ai e vështronte në heshtje me dëshirë të dinte a thua Zoti po i jepte fund me sukses apo jo udhëtimit të tij.

²²Pasi devetë pinë ujë, njeriu nxori një unazë ari të rëndë një gjysmë sikli dhe ia vuri në hundë dhe dy mëdorëza për duar, të rënda dhjetë sikla.

²³Atëherë i tha: »Më trego bija e kujt je? A do të ketë vend në shtëpinë e babait tënd për të kaluar natën?«

²⁴Ajo përgjigji: »Jam e bija e Batuelit, birit të Melkës, që ia lindi Nahorit.«

²⁵Dhe shtoi: »Kemi mjaft byk e tagji dhe vend për të kaluar natën.«

²⁶Njeriu ra përmbys dhe e adhuroi Zotin e

²⁷tha: »Qoftë bekuar Zoti, Hyji i zotërisë tim, Abrahamit, që nuk pushoi të ketë përkrahje dhe besnikëri ndaj zotërisë tim dhe që më priu udhës së drejtë në shtëpinë e vëllait të zotërisë tim.«

²⁸Atëherë vajzukja u lëshua vrap për të lajmëruar në shtëpinë e s’ëmës gjithçka i ndodhi.

²⁹Rebeka kishte një vëlla që quhej Laban. Ky i doli me të shpejtë para njeriut te pusi.

³⁰Kur e pa unazën në hundën dhe mëdorëzat në duart e motrës së vet dhe pasi dëgjoi fjalë për fjalë se ç’tha Rebeka: »Kështu më tha ai njeri,« shkoi tek ai njeri që ishte me deve te burimi i ujit,

³¹dhe i tha: »Hyr, i bekuari i Zotit, përse rri jashtë? E bëra gati shtëpinë dhe vendin për deve.«

³²Dhe e futi në shtëpi, i shkarkoi devetë. Deveve u qiti byk e tagji. Solli ujë për të larë këmbët ai dhe njerëzit që kishin ardhur me të.

³³Atëherë i shtroi tryezën. Por, ai tha: »Nuk do të ha para se të them ç’kam për të thënë.« Labani i përgjigji: »Urdhëro e fol!«

³⁴Atëherë ai tha: »Unë jam shërbëtori i Abrahamit. Zoti e ka bekuar shumë zotërinë tim e është bërë njeri me rëndësi.

³⁵Zoti i ka dhënë bagëti të imëta e të trasha, argjend e ar, shërbëtorë e shërbëtore, deve dhe gomarë.

³⁶Dhe Sara, gruaja e imzotit, i lindi imzotit djalin në pleqërinë e saj. Atë Abrahami e bëri trashëgimtar të të gjithë pasurisë.

³⁷Edhe imzoti më përbeu duke thënë: »Nuk do t’ia marrësh nusen djalit tim prej vajzave të kanaanëve, në dheun e të cilëve banoj;

³⁸por do të shkosh në shtëpinë e tim ati dhe do t’ia marrësh nusen djalit tim prej bijave të fisit tim.«

³⁹Unë i thashë imzotit: »Çka të bëj nëse gruaja nuk do të dëgjojë të vijë me mua?«

⁴⁰Zoti - tha ai - në praninë e të cilit jetoj, do ta dërgojë engjëllin e vet me ty dhe do t’ia çelë shtigjet udhës sate, do të m’ia marrësh djalit nusen prej fisit tim dhe prej shtëpisë tim ati.

⁴¹Ti do të jesh i lirë nga mallkimi im vetëm kur të shkosh, e në mos ta dhënçin, atëherë do të jesh i lirë nga mallkimi im.

⁴²Erdha sot te burimi dhe thashë: ‘O Zot, Hyji i zotërisë tim - Abrahamit, nëse do ta bësh vërtet të dobishëm udhëtimin tim që po e bëj,

⁴³ja, tek jam para burimit të ujit: atëherë, vajza që do të dalë për të marrë ujë, të cilës do t’i them: ‘Më jep të pi pak ujë prej katrovës sate’,

⁴⁴dhe të më thotë: »Urdhëro e pi dhe po nxjerr edhe për devetë të tua«, ajo është gruaja që Zoti e caktoi për djalin e zotërisë tim.

⁴⁵Ndërsa, unë në heshtim i përbluaja këto më vete, erdhi Rebeka me katrovë në krah. Zbriti te burimi dhe mori ujë. Unë i thashë: ‘Më jep të pi pak!’

⁴⁶Ajo vrik e lëshoi katrovën prej krahut dhe më tha: ‘Urdhëro e pi dhe po u jap të pinë edhe deveve? Unë piva po edhe gamilave u dha ujë.

⁴⁷E pyeta dhe i thashë: ‘E bija e kujt je?’ Ajo më përgjigji: ‘Jam e bija e Batuelit, birit të Nahorit, që i lindi Melka.’ Ia vura, pra, unazën në hundë dhe mëdorëzat në duar.

⁴⁸Rashë përmbys dhe e adhurova Zotin duke e bekuar Zotin, Hyjin e zotërisë tim, Abrahamit, që m’i çeli shtigjet e udhës së drejtë për të marrë bijën e vëllait të zotërisë tim për djalin e tij.

⁴⁹Prandaj, nëse doni të dëftoni mirësi dhe besnikëri ndaj zotërisë tim, më tregoni, por, në qoftë se ju pëlqen ndryshe, ma tregoni edhe këtë, që të shkoj djathtas ose majtas.«

⁵⁰U përgjigjën Labani dhe Batueli: »E paska thënë Zoti! Ne nuk mund të themi asgjë jashtë pëlqimit të tij.

⁵¹Ja, Rebeka është para teje; merre e shko me të dhe u bëftë gruaja e djalit të zotërisë tënd, si ka thënë Zoti.«

⁵²Shërbëtori i Abrahamit, posa i dëgjoi këto fjalë, ra përmbys dhe e adhuroi Zotin.

⁵³Nxori stoli argjendi, ari dhe petka dhe ia dha Rebekës. Po edhe të vëllait dhe të s’ëmës së Rebekës u dha dhurata të çmueshme.

⁵⁴Atëherë hëngrën dhe pinë ai e njerëzit që ishin me të dhe aty e kaluan natën. Si u çuan në mëngjes, shërbëtori u tha: »Më lejoni të kthehem te zotëria im«.

⁵⁵Vëllai dhe nëna e saj u përgjigjën: »Le të rrijë vajza së paku dhjetë ditë me ne e pastaj të vijë.«

⁵⁶Por, ai tha: »Pasi Zoti ma bëri udhën e frytshme, ju lutem, ju mos më ndalni. Më lejoni të nisem për te zotëria im!«

⁵⁷I thanë: »Le ta thërrasim vajzën e ta pyesim atë.«

⁵⁸Pasi e thirrën dhe ajo erdhi, e pyetën: »A do të shkosh me këtë njeri?« Ajo përgjigji: »Po«.

⁵⁹Atëherë e përcollën Rebekën, motrën e vet, nanshoren e saj dhe shërbëtorin e Abrahamit me përcjellësit e tij.

⁶⁰Motrës i uruan fatlumësi dhe i thanë: »Motër-o, motra jonë! Me mijëra mijërash u shtofsh! Fara jote i pushtoftë dyert e armiqve te vet!«

⁶¹U çua, pra, Rebeka dhe shërbëtoret e saja, hypën në deve dhe e ndoqën atë njeri. Shërbëtori e mori Rebekën dhe u nis.

⁶²Izaku u kthye prej krahinës së pusit Lahairoi dhe banonte në dheun Nageb.

⁶³Në muzg Izaku kishte dalë në fushë për të vajtuar. Si i çoi sytë, pa se po vinin disa deve.

⁶⁴Po edhe Rebeka i çoi sytë dhe e pa Izakun. Zbriti prej deves

⁶⁵dhe i tha shërbëtorit: »Kush është ai njeri që po ecën fushës e po na del përpara?« Ai i tha: »Ai është zotëria im.« Ajo e mori me të shpejtë velin dhe u mbulua.

⁶⁶Shërbëtori i tregoi Izakut gjithçka kishte bërë.

⁶⁷Izaku e futi Rebekën në tendën e Sarës, nënës së vet, dhe e mori për grua. Ai e deshi dhe e gjeti në të ngushëllimin pas vdekjes së nënës së vet.