Pasardhësia e Ceturës, Vdekja e Abrahamit, etj.

¹Abrahami mori edhe një grua tjetër që quhej Ceturë.

²Prej saj i lindën Zamrani, Jeksani, Madani, Madiani, Jezboku dhe Suehu.

³Jeksanit i lindën Sabai dhe Dadani. Bijtë e Dadanit qenë Asurimi, Latusimi dhe Loomimi.

⁴Kurse Madianit i lindën Efai, Oferi, Henoku, Abidai dhe Eldaai. Të gjithë këta ishin bijtë e Ceturës.

⁵Abrahami ia dha Izakut gjithë pasurinë e vet.

⁶Bijve të shemrave të veta u dha dhurata dhe i ndau prej djalit të vet Izakut dhe, ndërsa ishte ende gjallë, i dërgoi, larg prej Izakut, në krahinën e Lindjes.

⁷Abrahami jetoi njëqind e shtatëdhjetë e pesë vjet.

⁸Atëherë Abrahami pushoi së jetuari, vdiq në pleqëri të lume, i moçëm e plot vjet, kur u bashkua me popullin e vet.

⁹E varrosën Izaku dhe Ismaeli, bijtë e tij, në shpellën Makpela, që është në arën e Efronit, të birit të Seor Heteut, të krahinës Mambre,

¹⁰që e pati blerë prej Hetenjve. Këtu u varrosën Abrahami dhe Sara, gruaja e tij.

¹¹Pasi vdiq Abrahami, Zoti e bekoi Izakun, birin e tij, që kishte ngulur banesën te pusi Lahairoi.

¹²Këta janë pasardhësit e Ismaelit, birit të Abrahamit, që i lindi nga Agara egjiptiane, shërbëtorja e Sarës.

¹³Ja emrat e bijve të Ismaelit me emrat e tyre sipas rendit që lindën: i parëlinduri i Ismaelit Nabajoti, pastaj Cedari, Adbeeli, Mabsami,

¹⁴Masmai edhe Dumai, Masai,

¹⁵Hadadi, Temai, Jeturi, Nafisi dhe Cedmai.

¹⁶Këta janë bijtë e Ismaelit dhe emrat e tyre sipas fshatrave dhe tëbanishtave të tyre: dymbëdhjetë trungjet e të aq fiseve.

¹⁷Ismaeli jetoi njëqind e tridhjetë e shtatë vjet. Pushoi së jetuari dhe vdiq e u bashkua me popullin e vet.

¹⁸Ismaelitët banuan që prej Hevilës deri në Sur që është kundruall Egjiptit, në drejtim te Asyrisë. Ishin venduar përballë vëllezërve të vet.

¹⁹Ja, historia e Izakut, birit të Abrahamit. Abrahamit i lindi Izaku.

²⁰Ky, kur kishte dyzet vjet, e mori për grua Rebekën, bijën e Batuelit Aramejas prej Padanaramit, motrën e Labanit Aramejas.

²¹Izaku iu lut Zotit për gruan e vet, sepse ajo ishte beronjë. Zoti ia dëgjoi uratën dhe Rebeka mbeti shtatzënë.

²²Por, fëmijët e saj shkapateshin në kraharorin e saj. Ajo tha: »Nëse është kështu, pse të jetoj?« Shkoi të këshillojë Zotin.

²³Ai i përgjigji: »Dy kombësi janë në kraharorin tënd dhe dy popuj, të dalë prej kraharorit tënd, do të ndahen; njëri popull do ta zotërojë popullin tjetër dhe i madhi do t’i shërbejë të voglit.«

²⁴E kur u krye koha e shtatëzënësisë, ja, në kraharorin e saj ishin binjakët.

²⁵Ai që lindi i pari ishte i kuq dhe leshatak, porsi lahik leshi. Iu ngjit emri Ezau. Pastaj, duke lindur vëllai i tij, me dorë ia mbante thembrën Ezaut, prandaj ia ngjitën emrin Jakob.

²⁶Izaku kishte gjashtëdhjetë vjet kur i lindën djemtë.

²⁷Kur u rritën, Ezau u bë njeri shumë i aftë në gjah që qarkullonte shkretëtirën, kurse Jakobi ishte njeri i qetë që banonte nën tendë.

²⁸Izaku e donte më shumë Ezaun, sepse i pëlqente të ushqehej me gjahun e tij, kurse Rebeka e donte më shumë Jakobin.

²⁹Një herë Jakobi zjeu një haje. Këtij, kur Ezau u kthye nga fusha i lodhur,

³⁰i tha: »Më jep prej këso haje të kuqe, sepse jam lodhur e këputur.« Për këtë arsye u quajt Edom.

³¹Jakobi i tha: »Ma shit njëherë të drejtën e parëlindësisë sate.«

³²Ai përgjigji: »Ja, po vdes! Çka më vlejnë të drejtat e parëlindësisë?«

³³Jakobi i tha: »M’u përbe!« U përbe dhe e shiti të drejtën e parëlindësisë.

³⁴Dhe, kështu, mori bukën dhe çorbë thjerre, hëngri dhe piu, u çua dhe shkoi duke mos qenë në kujdes pse i shiti të drejtat e parëlindësisë.