Jakobi e merr me dredhi bekimin e Izakut, Izaku e dërgon Jakobin te Labani

¹Izaku u plak. Sytë iu errësuan dhe nuk mund të shihte më. E thirri djalin e vet të madh, Ezaun, dhe i tha: »Biro!« Ai i përgjigji: »Urdhëro!«

²E vazhdoi: »Ti po sheh - i tha - se jam plakur. Nuk e di kur më vjen vdekja.

³Merri, pra, armët e tua: kukurrën dhe harkun e dil në gjah. Dhe, si të zësh gjë,

⁴më përgatit ushqim siç e di se më pëlqen dhe ma sill ta ha që të të bekoj para se të vdes.«

⁵Mirëpo, Rebeka e kishte dëgjuar Izakun duke folur me Ezaun, birin e vet. Doli, pra, Ezau për gjah në fushë për të vrarë ndonjë kafshë të egër e për ta sjellë.

⁶Rebeka i tha Jakobit, birit të vet: »Ja, e dëgjova t’atë që po fliste me vëllanë tënd dhe po i thoshte:

⁷Ma sill gjahun tënd dhe më përgatit ushqim që të ha dhe të bekoj në praninë Zotit, para se të vdes.«

⁸Tash, pra, biri im, dëgjo çka po të urdhëroj.

⁹Shko në grigjë dhe m’i sill dy edha të mirë që t’i përgatis tyt et prej tyre hajet që i ha me ëndje.

¹⁰Pasi t’ia kesh sjellë tyt et e t’i ketë ngrënë, ta japë bekimin para se të vdesë.«

¹¹Ai i përgjigji: »Ti e di se im vëlla Ezau është leshatak, kurse unë nuk jam leshatak.

¹²Nëse më prek im atë e i kujtohet, kam frikë se mendon se desha të gënjej e në vend të bekimit, i ngarkoi vetes mallkimin.«

¹³Nëna i përgjigji: »Më rëntë mua - tha - ai mallkim, biri im, por vetëm ti më dëgjo, shko e sill çka të kërkova.«

¹⁴Ai shkoi, i pruri dhe ia dha nënës. Ajo i përgatiti hajet ashtu si e dinte se i pëlqenin babait të tij.

¹⁵Dhe me petkat shumë të mira të Ezaut, që i kishte në shtëpi, e veshi Jakobin,

¹⁶me lëkura të edhave ia mbështolli duart dhe pjesën e shogët të qafës.

¹⁷Jakobit, djalit të vet, ia dha në dorë ushqimin shumë te shijshëm dhe bukët që kishte përgatitur.

¹⁸Ky, si hyri tek i ati, tha: »Im atë!« Ai përgjigji: »Oj! Kush je ti, biri im?«

¹⁹Jakobi i përgjigji t’et: »Jam Ezau, djali yt i madhi. Bëra siç më the. Çohu, kthehu në tryezë e ha prej gjahut tim që të më bekosh.«

²⁰Izaku i tha përsëri të birit: »Si - tha - aq shpejt munde të gjesh, biri im?« Ai i përgjigji: »Vullneti i Zotit, Hyjit tënd, bëri që të më takojë.«

²¹Por, Izaku i tha: »Afrohu këtu që të të prek, biri im, që ta di a je ti biri im Ezau apo jo.«

²²Ai u afrua tek i ati dhe, pasi e preku, Izaku tha: »Zëri është zëri i Jakobit, por duart, duart janë të Ezaut.«

²³Dhe nuk e njohi, sepse duart ishin leshatake si ato të djalit të madh. Prandaj edhe e bekoi.

²⁴Tha: »A je ti biri im Ezau?« Përgjigji: »Unë jam.«

²⁵Atëherë ai: »Më jep - tha - të ha prej gjahut tënd, biri im, dhe të të bekojë shpirti im.« I dha dhe ai hëngri. I solli edhe verë. Kur e piu,

²⁶Ezaut i tha i ati: »Afrohu e më puth, biri im!«

²⁷U afrua dhe e puthi. Posa e dëgjoi erën e mirë të petkave të tija, i dha bekimin me këto fjalë: »Ah! Ç’erë e këndshme e djalit tim, porsi era e fushës së pëlleshme që e bekoi Zotynë!

²⁸Të dhëntë Perëndia, bashkë me vesën e qiellit e me tokë të pëlleshme, begati drithi e vere.

²⁹Të shërbefshin popujt, para teje u përkulshin fiset! Ji zotëria i vëllezërve të tu, para teje u përkulshin bijtë e nënës sate! Qoftë mallkuar kush të mallkoftë ty, qoftë bekuar kush të bekoftë ty!«

³⁰Posa Izaku i kishte dhënë bekimin Jakobit dhe, posa Jakobi u largua nga i ati, ia arriti Ezau, vëllai i tij

³¹dhe, si i përgatiti ushqimet, ai solli t’et e tha: »Çohu, baba im, dhe ha nga gjahu i birit tënd, që të më bekojë shpirti yt.«

³²Izaku, i ati i tij i tha: »Pse kush je ti?« Ai i përgjigji: »Unë jam i parëlinduri, biri yt Ezau.«

³³Izaku u dridh si thupra në ujë nga habia e jashtëzakonshme dhe tha: »Kush është, pra, ai që, pasi e zuri gjahun, ma solli dhe hëngra prej të gjithave para së të vije ti? Unë i dhashë bekimin dhe ai do të jetë i bekuar.«

³⁴Kur Ezau i dëgjoi fjalët e t’et, i shpërthyen gjëmë të forta e jashtëzakonisht të hidhura dhe i tha t’et: »Ma jep bekimin edhe mua, im atë!«

³⁵Ai i përgjigji: »Erdhi me dredhi yt vëlla dhe ta mori bekimin.«

³⁶Por, ai shtoi: »Ju vu me të drejtë emri Jakob! Më hoq dredhi qe, për herë të dytë! Herën e parë m’i mori të drejtat e parëlindësisë, kurse tash - herën e dytë - ma mori bekimin që më përkiste mua!« Dhe shtoi: »A thua nuk e ruajte ndonjë bekim për mua?«

³⁷Izaku përgjigji: »Qe, unë e bëra zotërinë tënd dhe të gjithë vëllezërit e tij ia bëra shërbëtorë. Atë e sigurova me drithë e me verë. E pas këtyre, biri im, çka të bëj tjetër për ty?«

³⁸Ezau i tha t’et: »Po a nuk e ke, ati im, së paku një bekim të vetëm për mua? Po të lutem, ma jep bekimin edhe mua!« Dhe, pasi dëneste më gjëmë,

³⁹Izaku, i mallëngjyer, i tha: »Qe, larg tokës së pëlleshme do ta ngulësh banimin dhe larg nga vesa që bie prej qiellit.

⁴⁰Do të jetosh nga shpata jote dhe do t’i shërbesh vëllait tënd. Por do të vijë koha kur të ngrihësh do ta heqësh zgjedhën e tij nga qafa jote.«

⁴¹Ezau e urrente Jakobin për shkak të bekimit të cilin ia dha i ati. Tha në zemrën e vet: »Po afrohet koha e zisë për tim atë, atëherë do ta vras tim vëlla, Jakobin.«

⁴²Rebeka qe vënë në dijeni rreth synimeve të Ezaut, djalit të saj të madh. Ajo çoi dhe e thirri Jakobin, djalin e vet të voglin dhe i tha: »Ja, Ezau, vëllai yt, kërcënohet se do të të vrasë.

⁴³Prandaj, biri im, më dëgjo: çohu dhe ik te Labani, im vëlla, në Karran.

⁴⁴Rri me të për ca ditë derisa t’i pushojë zemërimi vëllait tënd.

⁴⁵Kur t’i shkojë hidhërimi e të harrojë çka i bëre, atëherë do të çoj të të marr prej andej. Përse të mbetem në të njëjtën ditë pa të dy djemtë?«

⁴⁶Atëherë Rebeka i tha edhe Izakut: »Më është neveritur edhe jeta ime për shkak të këtyre bijave të Hetit. Nëse edhe Jakobi merr për grua ndonjë prej bijave hetite, siç janë këto, bijat e këtij vendi, s’kam pse të jetoj.«