Të gjithë kapitujt

Zbulesa · Kapitulli 16

Shtatë gotat e hidhërimit të Hyjit

21 vargje

Shtatë gotat e hidhërimit të Hyjit

1Atëherë dëgjova një zë të fortë që, nga tempulli, u thoshte shtatë engjëjve: »Dilni e zbrazni mbi tokë shtatë gotat e hidhërimit të Hyjit!«

2Shkoi i pari dhe e zbrazi gotën e vet mbi tokë: një çiban i keq, i tmerrshëm u doli të gjithë njerëzve që kishin vulën e Egërsirës dhe që e adhuronin truporen e saj.

3Edhe engjëlli i dytë e zbrazi gotën e vet mbi det: deti u bë si gjaku i të vdekurit dhe çdo gjallesë në det cofi.

4Edhe i treti engjëll e zbrazi gotën e vet në lumenj dhe në burimet e ujërave: edhe ato u bënë gjak.

5Atëherë dëgjova engjëllin, mbikëqyrësin e ujërave, duke thënë: »Je i drejtë Ti që je e Ti që ishe, o Shenjti vet, pse me të drejtë vendose kështu,

6sepse ata e patën derdhur gjakun e të drejtëve dhe të profetëve! Tani u jep të pijnë gjak! E kanë merituar!«

7Dhe dëgjova lterin duke thënë: »Po, o Zot, Hyj i gjithpushtetshëm, gjyqet e tua janë të drejta dhe të vërteta!«

8Edhe engjëlli i katërt e zbrazi gotën e vet mbi diell: diellit iu dha pushteti t’i djegë njerëzit me zjarr.

9Njerëzit qenë përvëluar nga nxehtësia e madhe, shanin Emrin e Hyjit që ka pushtet mbi këto plagë; e nuk u kthyen për t’i dhënë Atij lavdi.

10Edhe i pesti e zbrazi gotën e vet mbi fronin e Egërsirës: mbretërinë e saj e mbuluan errësirat, njerëzit prej vështirësish e hanin gjuhën e vet,

11e shanin Hyjin e qiellit për arsye të mundimeve që hiqnin, për shkak të çibanëve të vet; por nuk u kthyen nga veprat e veta.

12Edhe engjëlli i gjashtë e zbrazi gotën e vet mbi Eufratin, lumin e madh: uji u shter për t’u hapur udhën mbretërve të Lindjes.

13Atëherë pashë: nga goja e Dragoit, nga goja e Egërsirës dhe nga goja e Profetit të rrejshëm dilnin tre shpirtra të ndytë - si bretkoca.

14Këta, në të vërtetë, janë shpirtra djajsh që bëjnë shenja të çuditshme. Shkuan të bashkojnë në luftë mbretërit e mbarë botës, për Ditën e madhe të Hyjit të gjithpushtetshëm.

15Ja, po vij si vjen vjedhësi! I lumi ai që rri zgjuar dhe i ruan petkat e veta që të mos ecë zhveshur dhe të mos i shihet turpi!

16Dhe i bashkuan në një vend që hebraisht quhet »Harmagedon.«

17Edhe i shtati engjëll e zbrazi gotën e vet në ajër. Atëherë nga tempulli, prej fronit, doli një zë i madh që thoshte: »U krye«.

18E vetëtoi, e bumulloi, e ranë rrufe, e ra termet i madh, aq i madh sa që një termet i tillë nuk qe qysh se njeriu u duk përmbi tokë - kaq i madh qe ai termet!

19Qyteti i madh plasi në tri pjesë e qytetet pagane u rrafshuan përdhe. Atëherë Hyjit i ra ndër mend për Babiloninë e madhe për t’i dhënë të pijë nga gota e verës së hidhërimit plot felgrim hyjnor.

20U zhduk çdo ujdhesë, mal më kund s’u pa

21e mbi njerëz nga qielli ra breshër i madh sa talenti! Njerëzit e shanin Hyjin për shkak të plagës së breshërit, sepse vërtet ishte një plagë e rëndë.